Een jaar geleden ongeveer startte ik deze blog, met de vaste bedoeling om de geschiedenis van onze spelling uit te vlooien en daar af en toe iets over te posten. Ondanks alle goede voornemens is dat stilaan uitgedoofd. Ik ben intussen ook te weten gekomen dat die geschiedenis al eens uitgezocht is, door Nicoline Van der Sijs. Bijzonder boeiend en volledig, en daarom is het niet nodig dat opnieuw te doen. Intussen ben ik begonnen aan een boekje over de geschiedenis van het Nederlands voor kinderen, en heb ik ideeën voor een heel aantal andere onderzoeksprojectjes rond de Nederlandse taal. Mijzelf kennende gaan er daarvan een heel aantal een stille dood sterven, maar het zou mooi zijn mocht ik er toch een of twee tot een goed eind kunnen brengen. En mocht ik onderweg andere mensen op ideeën brengen :-). Intussen is ook het boek ‘De manke usurpator’ verschenen (http://demankeusurpator.wordpress.com/), een boek dat ik vast van plan ben te lezen en dat een dikke maand geleden voor een mediastormpje zorgde, omdat de auteurs de euvele moed hadden te stellen dat leerkrachten in het onderwijs wel eens tussentaal spraken met hun leerlingen en dat dat niet erg is. Heibel! We kunnen tussentaal toch niet goedkeuren, want dat is taalverloedering en dan verdwijnt de standaardtaal en kunnen we elkaar niet meer verstaan en die mooie literatuur in het Nederlands niet meer lezen en zo! Het zette me aan het denken, of beter, het wakkerde mijn nadenken over tussentaal en taalvariatie, dat er altijd wel is, weer eens wat aan. Het fenomeen ‘tussentaal’, en hoe men er in Vlaanderen op reageert, zo heftig, het roept toch een stel vragen op. Kort daarna kreeg ik de vraag om mee te werken aan de Taalbijlagen bij De Standaard/NRC Handelsblad, die de tweede helft van november zullen verschijnen. Hiervoor contacteerde ik een aantal taalkundigen met vragen rond de standaardisering van het Nederlands, en ik kreeg van vier van hen een uitgebreid antwoord (waarvoor nog steeds veel dank). Opvallend was daarbij dat – ondanks mijn neutrale, objectieve vragen – vrijwel iedereen de behoefte voelde om toch ook zijn opinie te geven over de huidige stand van zaken bij die standaardisering, zeker in Vlaanderen. Op zijn minst opvallend, en het maakt dat ik zin krijg om ook met die interviews nog iets te doen. Met andere woorden: plannen en ideeën zat. Ik zal dus proberen in de toekomst af en toe, waarschijnlijk heel onregelmatig, wat overwegingen, gedachtengangen, redeneringen, vaststellingen hier te posten, en ik ben dankbaar voor elke feedback die ik hierop krijg.

Advertenties